venerdì 15 giugno 2007

Dae su giornale in pabiru a sa ràdiu o a sa televisione




Una cantas règulas si si colat dae unu mèdiu a un’àteru sunt diferentes. Su mèdiu, su pùblicu chi ascurtat o abbàidat est de seguru prus istraviadu de cussu chi leghet. In sa ràdiu no esistit data, nemancu cussa paràula de su testu chi in sos giornales ìnditat dae ue benit sa noa, Roma, Brussellas, ect. Duncas custa informatzione cheret recuperada in sa prima frase. Diat èsser mègius a incumintzare cun su fatu e galu prus cun su nùmene de sa pessone de prus importu de su servìtziu, in manera chi su chi ascurtat podat collegare sos elementos chi benint a pustis a carchi cosa chi connoscant. Frases curtzas, nudda virguleddas ca tantu perunun tonu de sa boghe diat pòdere distìnghere, totu naradu cun una boghe crar e chi non tèngiat difetos de pronùntzia.In televisione su discursu est prus cumplessu galu. A dare sos primos elementos de sa noa est su condutore in istùdiu e petzi a pustis arribant su servìtziu e sas imàgines relativas. Ma tocat chi su condutore no impreet sas matessi paràulas chi ant a aberrere su servìtziu giai registradu. Frases curtzas e a efetu, tonu detzisu e ivitante.In sos giornales s’informatzione est furnida semper in antis de inditare sa fonte, in s’istile televisivu est beru su contràriu, si narat dae chie benit sa noa e apustis si riferit. Sena ismentigare chi cando sas imàgines sunt elocuentes, su giornalistas las podet imbiare in onda pro carchi secundu sena perunu cummentu. Custos cussìgios amus chircadu de pònnere in pràtica cun tonino Oppes, diretore de sa sede regionale de Rai tre, proende finas a fàghere unu telegiornale in limba.

Nessun commento: